من در ۲۶ آذر ما ۱۳۶۶ متولد شدم از بچگی شدیدأ بلند پرواز بودم همین بلند پروازی باعث شده که هدف های وسیعی رو برای خودم  تعریف کنم هدف ها یی که شاید از د ید بعضی ها بشتر شبیه آرزو باشه تا هدف... اما  میتونم بگم تمام دل خوشی من همین رویاهاست رویاهایی که تمام وقت وتلاشم رو میزارم تا از شکل و شمایل آرزو درشون بیارم و به واقعیت های قشنگ و شیرین زندگی تبدیل شان کنم.

بچه که بودم دوست داشت خلبان شم ،هیچ وقت انشای سال پنجم ابتداییم رو یاد نمیبرم  وقتی خانم معلم گفته بود بنویسید در آینده میخواین چه کاره بشین همه ی بچه ها نوشته بودن دکتر یا معلم اما توی اونها فقط من نوشته بودم خلبان !چه قدر اون روز خانم معلم خوشحال شده بود میشد برق شادی رو در چشاش دید ،بهم نگاه کرد و گفت خوشحالم که انقدر هدفات بزرگه اما عزیز، دختر نمیتونه خلبان شه تو میتونی به جای خلبان مهمان دار شی ! اون روز خیلی گریه کردم اما تصمیم گرفتم دنبال شغل دیگه ای باشم برای همین تصمیم گرفتم پلیس شم تمام دوران راهنمایی ام رو با این هدف سپری کردم تا این که وارد دبیرستان شدم

سال دوم دبیرستان به دلیل علاقه ام به ریاضی وارد رشته ریاضی شدم که همین آینده من رورقم زد بعد چند مدت با کلی پرس وجو علاقه اصلی خودم رو یافتم تصمیم گرفتم هرجوری شده وارد رشته برق الکترونیک شم

برای قبولی در کنکور تمام تلاشم رو کردم و از هر چیزی که تونستم مایه گذاشتم فقط و فقط برای اینکه به آرزوهام برسم اما...  

اما با همه ی اینها و علی رغم میلم در رشته ای که هیچ شناختی نسبت به اون نداشتم قبول شدم  و  بعد از تحقیق و پرس و جو ی بابا ،با اینکه الکترونیک دانشگاه آزاد قبول شده بودم فقط صرف سخت بودن الکترونیک مجبور شدم  و با پا فشاری بابا وارد رشته ی فناوری اطلاعات که اصلا جزء علایقم نبود بشم.

ترم اول خیلی سخت گذشت ،خیلی خیلی  سخت گذشت روزهای پر از ناامیدی و یاس برای منی که فکر میکردم تمام آرزوهام به باد رفته و دیگه نمی تونم پر انرژی و شاد باشم، لحظه هام پر بود از تنهایی که دیگه تحملش  برام زجر آور شده بود  دائم کارم شده بود نق زدن ... نق زدنی که تمومی نداشت

اما انگار خدا خیلی دوسم داره ومثل همیشه دراوج ناباوری به کمکم اومد ،من که از بی تحرکی و در جازدن بیزار بودم شده بودم  یه آدم راکته راکت مثل آب یه مرداب

اولین جلسه حضورم در کلاس اصلا رضایت بخش نبود محیط دانشگاه با اون چیزی که فکر میکردم خیلی فرق داشت میشه گفت همون یه ذره امیدم هم از بین رفت ،اون روز تصمیم قطعی گرفتم برای انصراف  زنگ زدم و با بابا حرف زدم گفتم :توی دانشگاه هر کی سرش توی لاک خودشه  خبری از شورو نشاط دانشجویی نیست همه افسرده و دل مرده ان

آخه من دانشگاه رو محیطی فرض کرده بودم که  همه یا توی کتابخونه مشغول مطالعه هستن یا توی آزمایشگاه مشغول تحقیقن یا سر کلاس دارن با استاد تبادل نظر میکن یا توی گروههای دانشجویی مشغول ساختن دستگاهین  ،دقیقا مثل چیزی که تو فیلما دیده بودم اما از هیچ کدوم اینا خبری نبود 

انگاری حرفای بابا مثل آب روی آتیش بود بابا به من گفت که آینده هر نفر رو خودش تعیین میکنه  گفت تو میتونی مثل یه مرداب بی تحرک و خسته باشی یا مثل یه رود خروشان و پر التهاب طوری که بقیه مجبورباشن با تو هم قدم شن  گفت اگه بخوای میتونی یه دانشگاه یه کشور یا حتی یه دنیا رو تغییر بدی فقط باید خودت بخوای به هدفی که داری ایمان داشته باشی و از تمام سرمایه هایی که در دست داری برای رسیدن به هدفت استفاده کنی و این طوری بود که من تغییر کردم...

حرفای بابا شاید به ظاهر کلیشه ای بود اما آنچنان انرژی در من ایجاد کرد که هنوز بعد از گذشت ۴ سال هنوز با همون انرژی بلکم بیشتر دارم براهم ادامه میدم ... 

از اون به بعد من شدم یه آدم دیگه همون دانش آموز شلوغ و پر سر و صدای دبیرستانی طوری که دوستام میگفتن وقتی خوابگاه نیستی اصلا خوابگاه رونقی نداره و خیلی خسته کننده ست من بدون این که بفهمم یواش یواش پا به عرصه هایی گذاشتم که هنوز خودمم باورم نمیشه یواش یواش شدم جزء دانشجویانی  مسولیت دار وقتی به خودم اومدم دیدم مسئول انجمن علمی دانشگاه و... وحتی دامنه ی مسئولیتم از سطح دانشگاه فراتر رفته و شدم مسئول علمی شهرستان

من شدم یکی از افراد مورد اعتماد رئیس دانشگاه یکی که هم توی خوابگاه و هم توی دانشگاه بچه ها دوسم دارن برام احترام قائلن و اونقدر بهم اعتماد دارن که هر مشکلی براشون پیش بیاد حتی مسائل خوانوادگی میان پیش من 

الآن وقتی به گذشتم توی لین چند سال برمیگردم میبینم  خدا در لحظه لحظه زندگی من حضور داشته  بدون  اینکه من متوجه بشم  واز این بابت خدا رو بارها و بارها شکر کردم

من رشد و تعالی رو در تمام ابعاد زندگیم میبینم برای آیندم تصویر روشن  زیبایی رو طراحی کردم که مطمئنا به اون دست خواهم یافت و هیچ وقت حسرت چیزهایی رو که خواستم و ندارم رو نمیخورم چون خدا  بهترین ها رو بهم داده.

"من از زندگیم و هر

آنچه دارم راضیم"